<

شکوفه

در گذر توفان

عریان شد.

سرود های ناسروده

پای پرچمی پنهان

ریخت.

چشمان باغ

پر بود

از اندوه خیامی.

-نیشابور.خرداد ۶۶/ادینه ۱۴.تیر ۱۳۶۶

<

ادم

شعری

بر سنبله گندم

نوشت.

حوا

سرود بلند فریاد را

 سرداد.

انسان

به شورش و رنج

میان باور شعر

نشست.

-مشهد.خرداد ۶۶/ادینه ۱۴.تیر ۱۳۶۶

هوش را اوردم پیش پای شعر

مدهوش شد

شعر را گفتم  از سخن دریا شد

هوش را برد

مدهوش را برد

پس دری دریا گشود از پای هوش  پس سخن ها گفته امد پیش روش  تا که دریا را به ره می بردی ش

پیش دریا هاش می خواندی ش  داشتم هوش را می گفتم

نامهای ناشناس برای هرعلف اما گلی و زیبایی--سامپو

نیلوفروحشی

در برفباد

زمستان بهاری

جامه می درد

به عریانی

بهاری در زمستان

چراغ دریایی

جزیره را می نگرد

دریای پاییز

دریای پاییز

قایقی می گردد

چراغ دریایی

هاروناتسواکی فویو شاد

شادبهارتابستان پاییززمستان

ف.س.

ناب ناشراری سوخته

به اتشی که سیروس ارتای بودا

تا شرق برده بود

تا شرق را سروده بود

و اتش

و خاک

و باد

و اب

ذر منتهای نیرواناب

۱۱ فوریه

روز نیروانا

سرشار شهر در جانب تو سرشار نقره نقاب می شود این قاب

این قاب خالی سفالی سوی فالی خالی

سفالی خالی خیال کوزه ای خالی

برهنه اسمان نگاه را می تا راند یا که می انگارد انگار بر قالی پیچیده ی شب

یا در لعابی بی کوزه ی سرخ افتابی می افتد

این قاب نقاب می شود سر شار نقره سرشار شهر در های تو

هی بی جانب ی ای یی

-بنگرید به ترجمه ی انگلیسی در سایت شاعر

خرابه های ری هنوز نزدیک تهران بود.

خانه خار

خانه ها در باد

خار و باد

خارها در باد

خار اباد.

در خیابان خوش

یک بوسه لبان باکره شب را شکفت

یک پرده روی پرده

ساعت چهاربارنواخت

تهران  بهمن ۱۳۴۶

از دفتر چاپ نشده: تصویرهای خاکستری باد

شکوفه های گیلاس

در زمستان

۱۸ دی ۱۳۸۹

چنگی هاله و اندکی هلال

اسمان نیلی

شب سال نو

۲

پس پرده ی مه

عکس کبوتر می گذرد

از قاب پنجره

۳

بال بال می زند

محراب خاکستر

تنی بیرون بال بال می زند

۴

حصار سایه یی ست

سایه ی شب

روزست حتا ابری

۵

دستی

به دست او

قاب اسمان

۱ ژانویه ۲۰۱۱

تو و پنجره

قائم پنهان